A vivenda tradicional desde a arte contemporánea
Unha escultura da artista local Mónica Alonso é o resultado dunha investigación dos valores espaciais da vivenda tradicional evocando a súa propia casa familiar en Chaín, parroquia de Paradavella.
Arquitectura popular
Nesta sección preséntanse algúns dos tipos de vivenda existentes na comarca. Mediante maquetas, planos e fotografías obsérvanse as características funcionais e formais que presentan estas construcións de alto valor patrimonial.
Tipos de vivendas
Nesta sección preséntanse algúns dos tipos de vivenda existentes na comarca: a casa palloza, de planta normalmente circular e cuberta de palla (“casa do Celeiro” en Paradavella), a casa cúbica, a catro augas “Casa Deaquelcabo” ou “de Don Pastor”, na Veiga de Logares) e a casa de ribeira, con corredor e escaleira exterior, cun volume tendendo a cúbico pero adaptado á pendente do terreo (“Casa de Riba”, Eirixín). Mediante maquetas (realizadas por Manuel Miranda), planos e fotografías obsérvanse as características funcionais e formais que presentan estas construcións de alto valor patrimonial
Tipos de construcións
Tamén se poden ver diferentes tipos de hórreos e cabazos da comarca reproducidos en maquetas (realizadas por Fernando, de Lamas de Campos), e algunha das súas partes rescatadas da ruína. Na parte final de esta entrada pódese ver unha galería de fotos sobre o proceso de teitado de un hórreo de palla.
Un capítulo importante da sección está representada polos muíños e aceñas mediante unha mostra fotográfica e a reprodución en maqueta do muíño-vivenda de A Allonquiña, obra de Manuel Miranda, e a mostra de numerosas das súas partes tamén rescatadas da ruína.
Características das construcións tradicionais
Considérase que a presentación detallada destas tipoloxías pode servir de referencia nos labores de rehabilitación que se poidan emprender en moitas destas construcións nas que sempre resulta doado atopar un grande rigor e unha marcada dignidade. A imaxe e a presenza destas obras obedece sempre á aplicación dun código que confire ao espazo habitado unha grande harmonía e unha integración no contorno indicadores dunha alta sabiduría construtiva.
Como detalles da existencia dese código, que caracteriza a imaxe desta arquitectura, cabe indicar a presenza permanente das ventás abertas cara fóra, a regularidade das solucións dadas á aplicación da lousa, a proporcional composición dos ocos nas fachadas, sempre sinxela, a harmonía na disposición dos volumes da casa en relación coas construcións auxiliares (hórreos, celeiros e palleiros) e coas propias vivendas veciñas e, en xeral, a equilibrada integración das construcións no espazo circundante. Unha demostración de que a humildade das antigas casas non é unicamente sinónimo de pobreza senón mostra dunha alta calidade cultural.
No vídeo do programa de TV «Desde Galicia para el mundo», ao que se pode acceder desde aquí, fálase das particularidades da Arquitectura popular fonsagradina e, particularmente, dos hórreos.
O Museo como exemplo de Arquitectura popular
O propio edificio do Museo, remodelado polos arquitectos Casabella e Vieitez (ano 1998-2000) a partir dun antigo “hospitalillo”, mostra en linguaxe contemporánea as leccións desa arquitectura tradicional na propia composición da fachada e nos usos de materiais como a lousa, a pedra , o ferro e o propio formigón como material actual.
Autoría:
Dos textos: Xoan Xosé Molina
Das fotos: Marisé Fernández e Arquivo do Museo